|
|
Op dit weblog plaats ik foto’s en berichten op het gebied van fotografie. Tijdens echt lange vakanties plaats ik hier ook stukjes over onze belevenissen. Voornamelijk zullen het echter foto’s zijn die ik plaats, jullie opbouwende kritiek en reacties stel ik zeer op prijs.
Als je op een foto klikt opent deze in een leeg scherm, het formaat is gelijk maar de foto is beter te bekijken. Doorgaans plaats ik de foto’s die ik hier plaats ook op mijn website Digifotofan waar ze wat groter bekeken kunnen worden.
Rechts bovenin de kop van het weblog kun je een e-mail abonnement aanvragen, zodat je een e-mail berichtje krijgt zodra er een nieuw bericht op het weblog geplaatst wordt. Vul je e-mailadres in, vervolgens verschijnt een Engelstalig venstertje waarin je de code die getoond wordt in moet voeren, daarna verschijnt de mededeling dat je het venster kunt sluiten. Direct na aanmelding ontvang je een e-mail met een link waarin je het e-mail abonnement bevestigt. Doe dit wel, anders wordt het abonnement niet geactiveerd. Deze omweg voorkomt spam. De bevestigingsmail is wel in het Nederlands.
Op alle foto’s die ik op dit weblog plaats rust mijn copyright en ze mogen niet zonder mijn toestemming gebruikt worden, ook bevatten ze een zichtbaar en onzichtbaar watermerk.
Joke
26 juli: Vanmorgen eerst in Halls Creek gekeken of we daar een generator konden kopen, die hebben we echt nodig als we niet op campings maar op campgrounds staan en dat gaat de komende tijd heel vaak gebeuren, we zullen maar af en toe op een camping staan.
Maar helaas er was er geen verkrijgbaar, dus het programma wat omgezet en eerst naar Kununurra gereden, een rit van ongeveer 350 km. Een fantastische rit overigens, we hebben deze route inmiddels diverse keren gereden en het blijft verrassen. Zeer bergachtig, vrij hoog ook voor de begrippen hier, en bijzonder fraai en afwisselend. Een deel van deze route zullen we overmorgen en een paar dagen nog een keer maken, we willen namelijk naar het Purnululu National Park, beter bekend als de Bungle Bungles en dan moeten we weer deels die kant op en terug omdat we daarna naar Wyndham gaan en vervolgens de Gibb River Road gaan rijden, mits we toestemming krijgen natuurlijk maar ik voorzie geen problemen.
 Onderweg naar Kununurra Om een uur of half drie waren we in Kununurra, de camping waar we heen wilden had helaas geen plekken met stroom meer en dat hebben we met deze hitte echt nodig, vandaar ook die generator. Camping twee lukte wel gelukkig maar die is inmiddels ook helemaal vol.
We hebben een generator gekocht, een rib uit ons lijf maar het is wel een stille en een hele goede (hopen we). Dit betekent overigens wel dat we veel minder op campings hoeven te staan omdat we nu zelf stroom bij ons hebben, de huishoudaccu houdt het in deze temperaturen maar een uur of vijf vol, de koelkast vraagt simpelweg teveel. Morgen blijven we ook hier, kijken of we nog ergens een internet access punt kunnen vinden, dat moet eigenlijk wel even, met de dongel is er al iets mis gegaan, beltegoed in no time weg omdat een programma begon te downloaden, dat willen we niet nog eens! En eigenlijk zou het leuk zijn als het weblog bijgewerkt zou kunnen worden want dat gaat er de komende week ook niet meer van komen. In Broome zullen we pas weer internet hebben.
Ook alle boodschappen gedaan, kaarten voor de te rijden routes gekocht en morgen dus lekker kalmaan, nog wat boodschapjes, naar het postkantoor, de was, de dag komt evengoed we om! Hopelijk iets minder heet dan vandaag, het was buitengewoon warm en ook aardig vochtig.
27 juli: Een dag in Kununurra, nog wat boodschapjes gedaan, een pakket gemaakt dat voor een vermogen per luchtpost naar huis gestuurd wordt (zeepost is in dit geval te lang onderweg) en de was helemaal gedaan. Eigenlijk gisteravond al, vandaag om half 10 was alles droog en de handdoeken voelen als schuurpapier, hebben ze alleen vannacht buiten gehangen ….. maar vanmorgen om half 8 was het al bijna 30 graden, warmpjes hier dus!
 Lekker in de schaduw We mochten de camper verhuizen naar een plek die nu leeg was en dus onder de bomen is, lekker hoor! Het is vijf meter verder maar hier doet internet het wel, aan de andere kant van het padje kon ik dus niet inloggen!
Lekker genikst verder, is ook wel eens lekker, zeker omdat we morgen weer voor drie of vier dagen de bush ingaan, daarna een nacht in Wyndham, daarna weer drie of vier nachten de bush in. Dus de volgende internetstop zal vermoedelijk in Broome zijn! We zullen nu meer vrij gaan kamperen, halen we die generator er nog een beetje uit  maar het is in dit gebied ook gemakkelijker, veel meer campgrounds die eigenlijk veel mooier zijn als een camping waar je vaak mannetje aan mannetje staat zoals hier.
24 juli: Als altijd op tijd opgestaan en eerst naar Timber Creek gereden waar we getankt hebben. Daarna door het prachtige Gregory National Park richting grens met Western Australia gereden. Daar gevraagd (bij de staatsgrens moet je je fruit inleveren als je dat nog hebt i.v.m. de fruitvlieg) waar we nog een telefooncel konden vinden omdat we Apollo moesten bellen om authorisatie te krijgen om de Duncan Road te rijden. Gelukkig kon dat in het dichtbij gelegen Keep River National Park en omdat het een gratis nummer was lukte het want een telefoonkaart hebben we dus niet.
De rit hier naartoe was prachtig, we hebben deze al diverse malen gereden en het blijft mooi! Afgesleten bergen waar de Victoria River zich een weg doorheen baant, vlakten, kreken, het blijft prachtig. Ook veel baobab bomen, die zijn zo apart, de vormen zijn geweldig!
Vlak voor de grens met Western Australia zijn we dus afgeslagen de Duncan Road op naar Halls Creek, dit kan over de normale weg maar ook via deze gravelroad. De weg is matigjes, soms redelijk goed maar ook regelmatig behoorlijk slecht. Het voordeel hier is dat het al lange tijd droog is en je dus geen blubber poelen tegenkomt, dat maakt het een stuk gemakkelijker.
De omgeving is in een woord FANTASTISCH, eerst erg dor, vlakten met wat boompjes, later bergachtig en voor een deel verrassend fris groen, zo mooi! We zijn vaker in deze omgeving geweest, alleen niet langs gravelroads maar de gebaande weg, en zo groen hebben we het nooit gezien. We zitten dichtbij de Bungle Bungles en de route daarheen lijkt hier erg op en die is dus waanzinnig mooi, daar gaan we later weer een keer heen, de weg er naartoe ligt namelijk langs de Great Northern Highway waarwe hierna weer op terecht komen. Deze omgeving is echt zeer indrukwekkend.
 EINDELIJK!!!!!!!!  Ook eindelijk! Dit was een manshoge rode kangoeroe, zo mooi! Let op die leuke oortjes! We hebben veel wild gezien, deze keer ook grote rode kangoeroes en warempel ik heb er ook nog een paar kunnen fotograferen, meestal zijn ze zo weg. Ook diverse grijze kangoeroes gezien en veel roofvogels waaronder een paar hele grote arenden (denk ik, ze hebben wel dezelfde kop als een zeearend) en waar ik dus heel blij mee ben, een aantal foto’s ervan is gelukt!
We zijn na 125 van de 441 km gestopt op een mooie plek in the middle of nowhere, campings en campgrounds zijn er langs deze route dus niet, dorpen ook niet alleen enkele veestations. Wel heel apart, zo enorm stil echt ongelofelijk!
25 juli: Vandaag onze enerverende reis lang de Duncan Road vervolgd. We hadden nog dik 310 km te gaan en dat is een heel eind om op een dag te doen maar we wilden Halls Creek zeker halen omdat we daar dan een camping konden pakken waar we lekker kunnen douchen en waar we stroom hebben. Bijkomend voordeel was wel dat het in de staat Western Australia, die zijn we nu binnen gegaan, anderhalf uur vroeger is dan in het Northern Territory waar we vandaan kwamen.
Wat de weg betreft, die was voor een groot deel een stuk beter dan gisteren, echter de laatste 60 km waren van een modelletje dramatisch wasbord en erger! Daar hebben we bijna twee uur over gedaan!
 Forest Creek, een soort rivierdalletje in een ver gortdroog gebied! Maar wat een landschappen hebben we gezien, zo gevarieerd heb ik het zelden meegemaakt. Bergen, als altijd oud afgesleten laaggebergte begroeid met spinifex, boompjes en bevolkt met termietenheuvels. Hele droge vlakten waar alleen vetplanten en wat boompjes groeiden met daar tussenin vaak een kreek en daar is de tegenstelling groot als er nog water instaat, een ervan was werkelijk betoverend mooi, we doken de diepte in en wat we zagen was water met veel prachtige frisse groene planten. Mooie bomen waaronder palmachtigen, vogels, vlinders enzovoorts, zo mooi! En dan rijdt je weer naar boven na iets van 100 meter en het is weer dor!
 En hier is niets, helemaal niets, ongelofelijk!  En dan weer z'on paradijselijke plek met de naam Palm Springs Ook enorme vlakten gezien waar alleen maar taai gras groeide, verder helemaal niks, helemaal plat en bijna oneindig! Het laatste deel was weer erg bergachtig en zo verschrikkelijk mooi! Dit is een gebied waar vrijwel geen toerist komt, wat mij betreft zie je zo wel de echte outback. Je moet er hobbelen voor over hebben maar dat is het echt waard. Een fourwheeldrive is onontbeerlijk, evenals reserve brandstof, voedsel voor enkele dagen en vooral water voor enkele dagen. Je kunt nl. wel pech krijgen en dan moet je echt bij de auto blijven, doe je dat niet dan kun je enorm in de problemen komen. Op de eerste 275 km zijn we welgeteld vier auto’s tegen gekomen, maar er komt altijd wel wat.
Hoe dan ook het was een geweldige ervaring, zo mooi wat betreft landschap maar ook alle dieren die we gezien hebben, die zie je langs de gebaande wegen ook niet.
Om half vijf waren we in Halls Creek maar onze horloges moesten toen nog terug dus dat viel alles mee. Helaas is het hier zo wel erg vroeg donker, dus ’s morgens onze tijd maar aan gaan passen. Zo veel mogelijk van het daglicht profiteren. Het was erg druk op de camping, het bleek namelijk dat er een rodeo gaande is, had ik dat eerder geweten …….
22 juli: Ook vandaag weer om kwart over acht vertrokken. We zijn eerst Tennant Creek ingegaan en hebben wat boodschapjes gedaan en getankt. Vervolgens zijn we onze weg op de Stuart Highway weer gaan vervolgen, deze keer 350 km, morgen nog 8 km en dan slaan we af en gaan deels via een track richting Western Australia.
Wat betreft het landschap, dat blijft best afwisselend eigenlijk een beetje net als gisteren, alleen zijn nu de termietenheuvels volop verschenen en is de begroeiing deels anders. We blijven ons verbazen over het vele frisse groen wat hier eigenlijk volkomen ongebruikelijk is, ook de Aussies die we tegenkomen zeggen dat. En er staat zoveel in bloei, van hele kleine bloemetjes tot enorme trossen, echt zo mooi! Jammer dat het doorgaans erg hard waait, het is hierdoor erg moeilijk om er close-ups van te maken. Maar zo af en toe lukt dat, lang leve de macrolens met stabilisatie.
Om drie uur waren we in Dunmarra, verder gaan had geen zin omdat de volgende camping 200 km verder ligt waarvan 182 km over een dirtroad! Dunmarra bestaat uit het roadhouse dat er staat, dit is tevens pub, restaurant, hotel, motel, tankstation, winkel en camping! Echt zo’n heerlijke outback plek met een super gemoedelijk en vriendelijk sfeertje. We hebben in het restaurant gegeten, het werd namelijk tijd voor de beroemde “burger the lot” en dan krijg je er ook een! Wat zit er in het broodje: heerlijke hamburger (geen MacDonalds hamburger maar een echte), gebakken ei, bacon, sla, tomaat, een of twee plakken biet (en die zijn lastig omdat ze er altijd uitschieten), kaas, uien, sla en mogelijk ben ik nog wat vergeten. Daarbij nog patat ook voor 10 dollar (7 euro) per persoon! Als je dit naar binnen hebt gewerkt hoef je dus echt niks meer!!!!
Bij ons aan tafel zaten onze buren op de camping, een gepensioneerd stel uit Melbourne, heel gezellig!
Om zeven uur ging de openlucht bioscoop in werking, er werd een film vertoond, al met al echt leuk hier!
En ja we beginnen te merken dat we in de tropen zitten, de temperatuur wordt hoger en de avonden kunnen we nu deels buiten doorbrengen, de nachten blijven fris maar dat is dus erg lekker!
 Dunmarra, bij deze molen is het verdwenen jongetje voor het laats in leven gezien, hier kwam ik een dag later achter en kijk nu met andere ogen naar deze foto! 23 juli: Wederom om een uur of acht vertrokken, in Dunmarra nog even getankt en een boek gekocht. Dit is het ware verhaal over de grootste zoektocht naar een vermist jongetje ooit. Dit was het zoontje van de nog steeds huidige eigenaar, al lezende kwam ik daar achter. Een enorm indrukwekkend verslag met een helaas niet goed einde. Maar wel heel indrukwekkend hoeveel mensen vrijwillig naar deze afgelegen plek kwamen om te helpen zoeken. Feitelijk is het hier zo dat je als je van de weg af de bush ingaat altijd moet zorgen dat je de weg blijft zien of je auto o.i.d. anders ben je de oriëntatie zo kwijt omdat alles hetzelfde lijkt en het dicht begroeid is met nogal heftig taai spul.
Na acht kilometer waren we bij de Buchanan Highway, een dirtroad of eigenlijk gravelroad want er lag wel enige verharding. Het was prima te berijden, het enige wat oponthoud bood waren feitelijk de vele, vele rondzwervende koeien. Net zo nieuwsgierig als elke koe maar alleen nogal schichtig. Een stond me een tijd aan te kijken van achter een termietenheuvel, zo’n grappig gezicht!
Het landschap langs deze route was in een woord geweldig, heel gevarieerd, vooral later, eerst reden we door nogal begroeid land zoals hierboven beschreven, hierin is het jongetje ook verdwaald en omgekomen. Temperaturen kunnen tot ruim boven de 50 graden oplopen en dat houd je niet lang vol zonder water.
Later werd het heuvelachtig en hadden we vaak een prachtig overzicht over de ons omringende wildernis en …….. koeien! Er zijn enorme veestations hier, een ervan heeft een oppervlakte ter grootte van heel België!
Ook kwamen we een enorme roofvogel tegen die aan een dood beest zat te eten, dus wij omgedraaid om een poging tot het maken van een foto te maken. En geloof het of niet, er kwam een tegenligger (zijn er niet zoveel langs zo’n weg) die stopte bij dat beest, stapte uit en gooide het aan de kant, weg vogel! Een of andere oude man die van opruimen hield kennelijk maar dat hij dat nou net nu moest doen ….. hebben wij weer!
 Gould monitor, wie weet de NL-naam? Maar later werd dat goed gemaakt omdat we een behoorlijk grote Gould monitor, zo heet het beest hier, een soort varaan, tegenkwamen. Als iemand de NL naam weet dan hoor ik dat graag! Hij zat midden op de weg en Hans moest aardig in de remmen. Hij ging wel het gewas in maar niet echt snel dus wel foto’s kunnen maken, het beest was ongeveer een meter lang en had beste klauwen. Mooi om zo’n dier voort te zien bewegen, heel apart.
Bij Top Springs waren we aan het einde van de gravelroad, je verwacht in je onnozelheid een plaatsje maar het is dus wederom niet meer dan een roadhouse met camping enz. Wij zijn afgeslagen en hebben de Buntine Highway genomen die ons naar de Victoria Highway bracht. De eerste is feitelijk een verharde rijstrook, kan ook makkelijk want zo druk is het hier niet. We reden door een nogal begroeid gebied met onnoemelijk veel termietenheuvels, ongelofelijk hoeveel er op een gegeven moment naast elkaar stonden.
Aan het einde zijn we richting Kununurra afgeslagen, langs de Victoria Highway door het Gregory National Park, een bergachtig gebied waar de Victoria River doorheen stroomt, deze schijnt vol te zitten met krokodillen, volgens mij freshies, het zoetwatertype! We zijn aan die zelfde Victoria River op de gelijknamige camping gestopt, wederom bij een roadhouse.
Het is nu echt warm, de eerste echt warme avond ook, vannacht hebben we geen twee dekbedden nodig!
20 juli: Vanmorgen om even over achten alweer vertrokken. We hebben Alice Springs verlaten en zijn de Ross Highway opgegaan, deze gaat langs en door de oostelijke MacDonnell Ranges die ook ontzettend mooi zijn. We zijn hier een aantal keren gestopt, o.a. bij de Jessie Gap, een zgn. waterhole in een idyllische kloof vlak bij de weg. Na 78 km gaat de weg over in het Binns Track en dit is tevens de Arltunga Tourist Drive. Bij een toeristen route denk je aan een mooie weg waar het doorgaans druk is. Nou hier dus niet, op de 140 km dirtroad die we gereden hebben vandaag zijn we welgeteld één hele tegenligger tegen gekomen en we zijn ook door niemand gepasseerd!
 Arltunga Tourist Drive, dit was een goed deel van de route! De dirtroad was deels prima te berijden, deels ook niet, dit kwam vooral door de vele kreken. We zouden ergens halverwege afslaan naar de Plenty Highway, na anderhalve kilometer zijn we omgedraaid, dit was niet meer dan een spoor en grotendeels door de blubber, je weet niet wat er verder op die 60 km die er komen ging nog voor obstakels zouden zijn en bovendien ook een fourwheeldrive kan vast komen te zitten in de blubber. Dit stuk rijden zou onverantwoord geweest zijn. Dus een stuk verder afgeslagen naar de Plenty Highway, dit was ook niet meer dan een smal pad maar niet nat en niet al teveel blubber, dit was redelijk te doen.
 De weg naar Plenty Highway, geloof me dit was het goede, brede deel!!!!!! Het landschap waar we doorheen kwamen was waanzinnig mooi, bergachtig met veel kreken waar doorgaans geen water meer instaat maar in veel gevallen heeft dat er kort geleden nog wel ingestaan, dat kun je merken aan de blubber waar je dan vaak doorheen moet. We reden voor een groot deel vrij hoog over hoog gelegen vlakten waar we ook langs diverse enorme veestations kwamen. Ook op deze vlakten veel kreekjes. Alles was enorm groen voor dit deel van het land, dit verwacht je niet in het rode centrum waar dit deel toch echt ook nog bij hoort. Het was een prachtig bergachtig gebied, heel afwisselend. Het vele groen was wel fijn voor de vele zeer goed uitziende koeien die we tegenkwamen, de vleesopbrengst zal goed zijn want ze zagen er allemaal best uit, dat zal hier wel eens anders zijn. Ze hebben nu meer dan voldoende te eten.
Het was een fantastische rit en de Arltunga Tourist Drive was breed en grotendeels goed te berijden, we waren echter wel heel blij toen bij de Plenty Highway waren, die 39 km erheen waren niet gemakkelijk, wel heel erg mooi, dat weer wel!
 Zonsondergang in de Aussi outback We zijn gestopt op het Gemtree Caravan Park dat ook echt in de outback ligt, er is hier verder in de wijde omgeving niks anders. Een prachtige plek waar de zonsondergang zeer fraai was. Ondanks dat we inmiddels in de tropen aangeland zijn, zijn de avonden en nachten nog steeds heel erg koud. Vandaag overdag was het lekker, niet echt warm wel mooi weer met van die prachtige luchten.
21 juli: Vandaag was weer een echte reisdag, dat weet je in een enorm land als dit, zeker als je alles met de auto wilt doen zoals wij dat willen.
Om 8 uur zijn we weer vertrokken en zijn naar de Stuart Highway gereden, dit is de ruim 3000 km lange weg van Adelaide naar Darwin, dwars door het land heen. De eerste 70 km reden we over de Plenty Highway en zagen we de bergen van de MacDonnell Ranges nog, aan de andere kant strekte de woestijn zich uit.
 Roofvogel op jacht, een van de weinige foto's uit de serie die goed gelukt is, valt niet mee uit de hand! De rit ging vandaag naar Tennant Creek, in totaal 510 km waarvan 440 km recht omhoog richting noorden. De omgeving blijft redelijk afwisselend met afgesleten bergen, vlakten, rivierbeddingen en je ziet heel veel planten en vaak ook bomen, alles is nog steeds behoorlijk groen en veel planten staan in bloei wat de omgeving natuurlijk extra mooi maakt. Op een gegeven moment kwamen we langs enorme struiken met gele bloemetjes, een prachtig gezicht. Maar verder is het vrij eentonig, het enige dat je tegenkomt zijn een paar roadhouses met campings e.d. erbij, verder geen dorpen of niks. Tennant Creek is een plaatsje met 3.000 inwoners en echt een pleisterplaatsje, daarna heb je weer 600 km niks! En toch blijft het wel boeien, er zijn saaie stukken tussen maar doorgaans varieert het landschap regelmatig en blijf je je verbazen over het feit dat een land zo leeg kan zijn! Wat bewoning betreft dus, bij ons zie je altijd wel ergens gebouwen, hier dus niet!
 Devils Marbles We zijn ook bij de Devils Marbles gestopt, een gebied waar echt enorm veel enorme keien, veelal rond of ovaal, verspreid liggen. Het is een vrij klein gebied en eigenlijk is het vreemd omdat je verder nergens meer van die keien tegenkomt. In de Dreamtime verhalen van de Aboriginals zijn dit de eieren van de regenboogslang, heel belangrijk in deze verhalen. In dat geval heeft deze heel wat eieren gelegd! Overigens vind ik de Dreamtime verhalen zeer boeiend, alles in de natuur heeft daarin een plek, een bepaald nut e.d. Ik vind het heel interessant.
We waren redelijk op tijd op de camping in Tennant Creek, het weer was inmiddels erg lekker geworden, het is hier ook een stuk zachter, dat was in de avond goed te merken. Wel lekker want tot op heden was het erg koud ’s avonds en ’s nachts, ’s morgens als we uit bed komen was het meestal niet meer dan een graad of zes of zeven en dat is behoorlijk fris! En dat terwijl iedereen thuis peentjes loopt te zweten, moet zeggen dat ik die twee dekbedden die wij ’s nachts nodig hadden dan wel aantrekkelijker vindt want dat slaapt in ieder geval beter als in die hitte.
Vandaag een goede internet verbinding, dus het weblog maar weer bijgewerkt, het zal nu wel wat langer duren voordat het weer zover is, dat zal waarschijnlijk in Kununurra in Western Australia zijn waar we weer een paar nachten blijven. Vermoedelijk zullen we daar zaterdag of zondag aankomen, hangt er vanaf hoe de dirtroads zijn die weer op het programma staan.
16 juli: We waren weer lekker op tijd, moest ook wel omdat we wisten dat we een behoorlijke ruige gravelroad voor de wielen hadden. We hebben eerst getankt, brandduur in de bush, en een Mereenie Tour Pass gekocht. Die moet je hebben als je door bepaalde Aboriginal gebieden reist, de regels zijn vrij strikt, feitelijk mag je ook niet stoppen, op een uitzichtspunt na. Maar aangezien dit midden in de wildernis is, is er ook niemand die het controleert. Met een korte stop heeft men ook geen moeite, overnachten is echter streng verboden, daar staan ook flinke boetes op.
We dachten zo’n 200 km track te krijgen maar dat viel mee want op het laatste stuk was inmiddels een prachtige weg aangelegd, er bleef zo’n 160 km over en dat konden we opdelen in redelijk, beroerd,heel beroerd en ronduit belabberd! Van droge harde stukken tot blubber en veel, heel veel kuilen! Maar de omgeving waar we doorheen trokken vergoedde alles, dat was zo verschrikkelijk mooi, heel moeilijk te beschrijven. We kwamen door zeer geaccidenteerd terrein, oud gebergte met daar tussenin heel veel groen, wederom omdat het hier zo nat geweest is, hierdoor is het track ook zo slecht. Je ziet ook vrij veel bloemen, als je stopt en goed kijkt zie je nog veel meer bloemetjes, zo teer en fijn, prachtig om te zien. Ook kwamen we langs en door diverse kreekjes waar nog water instond en daar omheen zie je altijd de prachtige ghost gums, eucalyptusbomen met is vrijwel witte stam. Ook vind je daar logischerwijs ook altijd veel begroeiing.
 Leuk!!!! Knapt je auto zoooooooo van op .......... De route ging echt op en neer en slingerde zich letterlijk door het landschap. De kleuren in de outback zijn zo prachtig, zo intens, heel verzadigd ook, zeer blauwe luchten, gravelkleurig zand enz. zo enorm mooi! Het was puur genieten maar ook uitkijken voor gaten in de weg waar je niet in terecht wilt komen. De zogenaamde floodways zijn geweldig, heerlijk om doorheen te raggen, knapt de auto weer ietsie van op, met name de enorme hoeveelheid prut
 De kreekjes zijn prachtig, vooral als er nog water instaat Uiteindelijk belandden we in de westelijke MacDonnell Ranges, een prachtig berggebied in de wijde omgeving van Alice Springs. Hier zijn veel bezienswaardige plekken waaronder de Glen Helen Gorge waar onze camping bij het Glen Helen Resort ook aan ligt. Hier baant de Finke River zich een weg door de bergen. Heel fraai omgeven door rode rotswanden, veel ghost gums echt super mooi om te zien. Hier hebben we dan vanmiddag ook een wandeling gemaakt, we waren namelijk al om twee uur op de camping, veel vroeger dan we verwacht hadden. Dus daar een fijne wandeling gemaakt en genoten van het zonnetje. Vanmorgen vroeg was het nog koud, vanmiddag was het heerlijk warm, voor het eerst eigenlijk!
Kortom een heerlijke dag langs een in alle opzichten enerverende route!
17 juli: Vandaag een vrij korte maar geweldige rit in de adembenemend mooie MacDonnell Ranges gereden. Al vrij snel zijn we afgeslagen naar Ormiston Gorge, ongeveer 6 km verwijderd van de doorgaande route. Dat waren dus zes fantastische kilometers, wat een prachtige omgeving met heel veel ghost gums, een rivier, veel prachtige planten door een bergachtig gebied.
 Ormiston Gorge We zijn de Ormiston Gorge in gewandeld, die was erg fraai maar we konden niet overal komen, simpelweg vanwege al het water dat er hier gevallen is, de gorge staat vol water wat natuurlijk ook weer prachtig is!
 West MacDonnell Ranges Daarna zijn we terug gereden naar de hoofdweg maar zeker nog een keer of drie gestopt om te fotograferen, het was zo mooi! Maar dat was de route door de ranges dus ook, de MacDonnell Ranges bestaan uit drie langgerekte bergruggen en wij reden dus tussen twee van die bergruggen door, het ene adembenemende uitzicht na het andere want ook hier tussendoor was het landschap erg glooiend, het ging op en neer. Dus ook hier tig keer gestopt! Er zijn hier nog veel meer gorges te bekijken en we gaan ook nog terug naar een paar plekken dichtbij Alice Springs waar we nu drie nachten blijven.
Wetende dat het druk is op de campings waren we op tijd in Alice Springs op een nette camping die dichtbij het centrum zou liggen, met de auto wel ja, lopende deden we er een dik halfuur over! Maar het was een lekkere wandeling in heerlijk niet te heet weer. We hebben even gewinkeld, o.a. een zeer gewenst cadeautje voor iemand gekocht, kijken of die iemand gaat raden We zijn zo een paar uur onderweg geweest, het was leuk in het centrum te kijken, het is niet spectaculair maar hier gaan we wel heel wat inslaan omdat hier alles is, dat wordt later wel weer anders als we de bush weer ingaan.
18 juli: Vanmorgen om half tien van de camping vertrokken naar het Alice Springs Desert Park wat hier niet ver vanaf ligt. Dit is een natuurpark waar men alle woestijnvormen uit het rode centrum bijeen gebracht heeft. Deze bestaan uit woestijn rivieren die meestal droog lijken te staan maar onder het zand is wel degelijk water, deze rivieren ontspringen in de gorges in de bergen. Deze gaan over in de zogenaamde woodlands, gebieden met bomen, struiken enzovoorts en dit gaat weer over in zandwoestijn waar doorgaans ook meer groeit en bloeit dan je denkt. In dit park zijn ook dieren te vinden maar niet echt veel, het laat de leefgebieden van vele dieren zien, alles wordt uitgelegd op borden en via een audio rondleiding. Je krijgt een kastje mee waarop je de nummers in kunt geven die je in het park ziet en dan krijg je alle uitleg dat bij die nummers hoort, erg interessant. Surf eens naar www.alicespringsdesertpark.com.au als je interesse hebt.Daarna, het was toen inmiddels middag, zijn we even gaan kijken bij het graf van John Flynn, de oprichter van de Flying Doctors die hier in deze gebieden nog immer heel erg belangrijk zijn.
Vervolgens boodschappen gedaan bij Woolworths, open op zondag, daarna in eerste instantie terug gegaan naar de camping waar Hans besloot dat we nu wel naar Rainbow Valley konden gaan, dat ligt 100 km ten zuidoosten van Alice Springs en is het mooiste bij zonsondergang. Een hele dag daar besteden is veel te veel vandaar dat we nu gegaan zijn. Van die 100 km is 24 km een dirtroad die niet super was maar waar we toch redelijk goed konden doorrijden. Even na vieren waren we er en hebben er een hele tijd rondgelopen. Het is echt geweldig om te zien, een rotsformatie waarin in de kleuren enorm variëren, van wit tot diep bruin en alles er tussenin, heel grillig van vorm ook en waanzinnig mooi om te zien.
 Da fabelachtig mooie Rainbow Valley  Zonsondergang in Rainbow Valley We hebben zonsondergang afgewacht en dat was meer dan de moeite waard, zo verschrikkelijk mooi, feitelijk vonden wij het nog mooier als bij Uluru. Dit ook omdat het hier alles behalve druk was en het ook veel minder koud werd. We hebben ons hier een slag in de rondte gefotografeerd.
Vervolgens terug over de dirtroad, Hans had er geen moeite mee maar ik vond het geen onverdeeld genoegen omdat het licht ook hard afnam uiteraard maar net als heen waren we ook nu in een half uur aan het einde en zijn we via Stuart Highway terug gereden naar Alice Springs. Zo donker langs een belangrijke weg maak je het bij ons niet mee, je ziet altijd wel ergens licht, zo niet hier. Tegenliggers zie je al kilometers van tevoren komen, dat is wel weer handig in het donker
Al met al een hele mooie dag, veel gedaan en gezien!
19 juli: Deze keer een bewolkte frisse dag, wel droog en dat was belangrijk voor het deel van de was dat niet in de droger mag! Een huishoudelijk dagje dus, een hele berg was gedaan. Later boodschappen gedaan omdat we vanaf morgen de bush weer in duiken en bij McDonalds zitten internetten.
Ook hier het beroemde Telegraph Station nog bezocht, hier zijn we in 1992 ook geweest, nog steeds leuk om te zien en ook interessant hoe het hier destijds allemaal gegaan is, moet hels geweest zijn zonder de technieken van nu!Kortom deze keer even een redelijk rustige dag, is ook wel eens lekker!
12 juli: Wat vreselijk jammer, met 1-0 in de verlenging verloren. Dat is dus de derde keer een verloren finale, doodzonde maar aan de andere kant natuurlijk toch een geweldige prestatie dat het Nederlands elftal tweede geworden is! Dat was dus het eerste van vandaag, een sms’je met de uitslag.
We zijn vanmorgen niet al te vroeg opgestaan, half negen, en hebben eerst op ons gemak boodschappen gedaan in Coober Pedy en zijn uiteindelijk om half twaalf vertrokken voor een niet al te lange rit naar Marla, 239 km. Die hebben we dan ook rustig aan gereden met diverse stops voor de lunch en voor het maken van foto’s, weer een geweldig oud wrak tegen gekomen, deze keer een in twee stukken gezaagde dubbeldekker ….. en dat dus in the middle of nowhere! Er is hier feitelijk niks, alleen grote veestations die zover van de weg af gelegen zijn dat je ze niet ziet, het enige wat je ziet zijn de omheiningen. Bij Coober Pedy was het wel leuk, daar kom je langs alle opaalmijnen, echt honderden gaten in de grond met daarnaast dus de hoop die er uit gehaald is, ook een blower in actie gezien, weliswaar in de verte en feitelijk was dat maar goed ook want dat geeft me toch een stofbende. Het is een soort stofzuiger waarmee ze de grond tot 30 meter diep naar boven halen.
 Blower  Opaalmijnen We zijn in Marla, piepklein plaatsje aan het einde van de Oodnadatta track en langs de Stuart Highway gestopt. De inwoners zijn de mensen die in het motel, restaurant, camping, roadhouse e.d. werken. Het landschap was een vrij vlakke woestijn, dit stuk was wat eentonig maar dat verandert morgen wel weer! Het weer was heerlijk, het wordt al warmer maar het is geen strak blauwe lucht er drijven heel wat wolkenvelden, voornamelijk schaapjes wolken maar vanavond trok het hier helemaal dicht en heeft het behoorlijk gewaaid en geregend. Op zich is dat ook best mooi want hierdoor staat er in de woestijn veel in bloei en zolang het ’s avonds valt is het ook geen enkel probleem!
13 juli: Vanmorgen om negen uur weer vertrokken voor een rit van 500 km. Zo pakken we het een beetje aan, af en toe een forse rit en dan weer een aantal dagen kortere ritten, de komende week zullen we sowieso minder kilometers maken omdat we in het rode centrum waar we nu aangeland zijn het een en ander gaan verkennen. Van Marla zijn we naar Erldunda gereden en vervolgens naar Yulara, Ayers Rock Holiday Village. De rit was mooi, het werd eigenlijk al mooier, meer geaccidenteerd en vele planten staan in bloei wat hier weinig voorkomt maar het heeft de laatste tijd regelmatig geregend. Elk nadeel heeft dus zijn voordeel! Vooral het tweede gedeelte van de rit was fantastisch langs de Lasseter Highway, veel rode zandduinen, prachtige begroeiing en vooral ook fantastische kleuren. Tegen het eind van de middag kwamen we in Yulara aan waar er op Ayers Rock Campground geen plaatsen met stroom meer waren. Dus een dag zonder en een dag met stroom, dat hebben we gelijk al geboekt. Ook maar een berg was gedaan, paste precies in de machine! Tja ook dat moet gebeuren!!!!
14 juli: Deze keer om zes uur opgestaan, hartstikke donker en koud ……. Graadje of zes/zeven, nou ja op bed is dat beter dan thuis waar het in de nacht nog dik 25 graden is als ik de verhalen moet geloven. Maar onze twee aangeschafte dekbedjes komen uitstekend van pas hier!!
We waren zo vroeg op omdat we de zonsopgang bij Uluru, Ayers Rock, wilden zien. Dat was om half acht maar eerst eten, spullen opruimen en er naartoe rijden kostte zeker nog een dik uur. Het was ijskoud maar het was meer dan de moeite waard, een kort maar schitterend schouwspel, het leek alsof Uluru in brand stond. Dit is een heilige plek voor de Aboriginals en ondanks het verzoek de monoliet niet te beklimmen doen velen het toch, een gebrek aan respect vinden wij eigenlijk. Het wordt wel toegestaan maar men verzoekt het niet te doen.
We zijn later rond Uluru gereden en vervolgen het nationale park uitgegaan, we mochten op onze kaarten op elk moment weer naar binnen, en zijn naar het winkelcentrum van Yulara gegaan waar we boodschappen en wat souvenirs gekocht hebben plus een lekkere cappuccino. Daarna terug naar de camping en een nieuwe plek gekregen op een heel ander deel, een mooier deel vonden wij. Een mooi plekje met stroom.
Daarna weer naar het nationale park gegaan en naar Kata Tjuta, de Olgas, gereden. Eerst bij een uitzichtpunt gestopt waar we een prachtig overzicht over het geheel hadden. Daarna naar een parkeerplek gegaan waar we een prachtig uitzicht op een deel hadden en vervolgens naar de parkeerplek van waar we de Walpa Gorge walk konden lopen. We hebben hier een prachtige wandeling gemaakt de gorge in, we hebben er ongeveer een uur over gedaan en erg genoten van de prachtige natuur in de kloof, omdat het veel geregend heeft staan de meest fraaie kleine plantjes in bloei.
 Kata Tjuta, het meest fotografeerde deel Vervolgens weer 50 km terug gereden naar Uluru en er wederom omheen gereden waarbij we op diverse plekken gestopt zijn om het enorme brok zandsteen te bewonderen, het schijnt overigens dat slechts 10% van deze enorme brok zandsteen zichtbaar is ……. Ook het cultureel centrum, bezoekerscentrum dat erbij hoort bezocht, was erg leuk om te zien en heel interessant ook.
Om ongeveer half vijf waren we op de parkeerplek met het beste uitzicht op Uluru bij zonsondergang dat om iets over zessen plaatsvond. Je moet vroeg zijn want iedereen komt daarheen! Ook de zonsondergang kleurde Uluru fantastisch, toch vond ik het ’s morgens vroeg indrukwekkender!
 Uluru bij zonsopkomst  Uluru bij zonsondergang Om kwart voor zeven waren we terug op de camping, het was een fantastische dag geweest, ook het weer was heerlijk, de wind is nog fris daardoor zal het gemiddeld een graad of 20 zijn en voor hier is dat extreem fris! Wij vinden het heerlijk zo!
15 juli: Wederom op tijd opgestaan en om kwart over acht vertrokken. Eerst 136 km Lasseter Highway terug gereden, kan niet anders. Halverwege zijn we afgeslagen en naar Kings Canyon Resort gereden waar we om een uur of twee al waren. Er is een mooie camping bij waar we heerlijk in de zon gezeten hebben! Ook de eerste dingos gezien, die leven hier en komen op de camping schooien, het is overigens wel oppassen want het zijn en blijven wilde dieren.De rit hier naartoe was prachtig door de wildernis, rode zandduinen, veel spinifex, prachtige planten en bomen.
 Mount Conner, deze ligt iets ten zuiden van Uluru  Hier hadden we ook een paar oude onderbroeken (die hingen er vnl. in) van onszelf in kunnen hangen :-) Op de camping zowaar draadloos internet, vrij duur maar goedkoper dan mijn dongel die het hier overigens niet doet, geen gsm ontvangst, en traag maar het werkt en dus het blog weer bijgewerkt.
We gaan niet naar Kings Canyon zelf, is wel heel erg mooi maar we moeten keuzes maken bovendien zijn het een vrij moeilijke wandelingen waar ik door omstandigheden (wrakke gewrichten) wat moeite mee heb, zeker als er een forse klim inzit, klimmen is geen probleem, dalen wel. Maar ach er blijft voldoende fraais over!
11 juli: Een prachtige dag, voor het eerst een tijdje de korte broek aan gehad! We zijn vanmorgen om half negen vertrokken en hebben de dirtroad van William Creek naar Coober Pedy gereden. Een rit van 170 km, het track of dirtroad was prima te berijden, sommige geasfalteerde wegen zijn beroerder en niet alleen hier! De doorgaande wegen zijn hier overigens van prima kwaliteit. Iets na de middag waren we op de nette camping hier in Coober Pedy.
 Een mooiere plek voor een koffiestop is niet te verzinnen! We hebben er dan ook lang van genoten!  Een heerlijk oud wrak langs de weg! Goed voor mijn collectie vergane glorie! Het landschap was wederom fantastisch, eerst heuvelachtig met zandduinen, billabongs (waterplassen) en kreken. Later hebben we een enorm vlak deel gehad en bij Coober Pedy verschijnen er weer oude afgesleten bergen in de meest fantastische kleuren.
In de omgeving van Coober Pedy wordt opaal gevonden en dat maakt van dit plaatsje een kleurrijk geheel van gelukszoekers. Het plaatsje zelf is een grote puinhoop maar wel een leuke puinhoop! Men leeft hier veelal in de oude opaalmijnen, de temperatuur daarbinnen is constant zo’n beetje 25 graden, ideaal in de zomerhitte die hier tot 50 graden op kan lopen en in de nachten kan het hier erg koud zijn.
Hier eindelijk internet van een niet al te beste kwaliteit, vanmiddag ging het beter via mijn dongel maar dat is een stuk duurder dus met veel geduld (lees gemopper) alles voor het weblog online gezet. De volgende gelegenheid zal misschien in Yulara zijn, dat is bij Uluru (Ayers Rock) of nog een stuk later in Alice Springs waar het zeker gaat lukken.
Vanavond een heerlijke pizza in een restaurantje dichtbij gegeten.
Helaas kunnen we hier helemaal geen televisie ontvangen en via internet kijken op de site van de NOS gaat niet, mag niet in het buitenland naar gekeken worden, regels van de FIFA, stel je voor dat ze iets minder TV-rechten verkopen ……. Dus helaas geen finale voor ons  Ze zijn hier wel enthousiast maar ze gaan er echt ’s nachts om vier uur niet voor open.
8 juli: Om 8.30 uur vertrokken en eerst naar McDonalds gereden waar ik hoopte het weblog bij te kunnen werken. En dat lukte in zoverre dat ik de tekst er wel op kreeg maar de afbeeldingen niet, dus later maar!
Daarna hebben we Broken Hill verlaten en zijn naar South Australia gereden, een lange rit, deels over een vlakte en deels mooi geaccidenteerd oud gebergte. We zijn o.a. in Mannahill gestopt om het hotel daar te fotograferen, daar stond weer allemaal onzinnigheid buiten, lekker maf zoals je hier zo vaak tegenkomt. Het plaatsje zelf stelde echt helemaal niks voor een kroeg annex hotel, politiepost en gebouwtjes voor onderhoud aan de spoorlijn. Het stationnetje was heel leuk om te zien.
 - Het stationnetje van Mannahill
Des te meer we de Flinders Ranges naderden, des te mooier het werd, heuvelachtig, rotsachtig gebied met veestations, veel eucalyptussen en zo nu en dan een klein dorp.
Via Peterborough zijn we naar Orroroo gereden waar we een hele leuke kleine camping vonden. We hadden een prachtig plekje en hebben nog een tijdje heerlijk in het zonnetje gezeten. ’s Avonds en ’s nachts was het weer erg koud maar overdag was het prachtig zonnig met zo nu en dan wat wolkjes. Ik had verwacht daar wel bereik te hebben voor e-mail en telefoon maar helaas dat had ik niet.
9 juli: De dag begon erg bewolkt, later werd het prachtig zonnig weer, gelukkig maar want we hadden een prachtige rit voor de wielen!
We zijn eerst naar het plaatsje Quorn gereden waar we boodschappen gedaan hebben. Vervolgens hadden we in Hawker mobiel bereik en heb ik Apollo gebeld om toestemming te vragen of we het Oodnadatta track tot William Creek mogen rijden en vervolgens de track naar Coober Pedy. Dat mag dus kunnen we morgen aan bijna 500 km dirtroad beginnen, we hopen zondag dan in Coober Pedy aan te komen zodat we de finale kunnen bekijken, althans we vermoeden dat het daar wel mogelijk moet zijn weer meer tv te ontvangen op Hans zijn laptopje! Dat is toch een dusdanig uniek iets dat met name ik niet wil missen maar vermoedelijk zal Hans ook wel gaan kijken 
Maar voor een aantal stukken dirtroad of tracks moeten we toestemming vragen, zij kunnen zo nagaan wat de weersomstandigheden e.d. zijn ook i.v.m. de eventuele waterstand in rivieren waar we doorheen moeten.
Hoe dan ook vandaag hebben we een fabelachtig mooie rit door het zeer oude berggebied van de Flinders Ranges gemaakt, de natuur is hier geweldig! Ook kangoeroes gespot en gefotografeerd! Het grootste deel van de route is nu een mooie asfaltweg, die is erg nieuw en was er in 2004 toen ik hier was nog niet. Het laatste en mooiste deel qua omgeving van Blinman naar Parachilna is dirtroad en die moet niet nat zijn, dan wordt het een hachelijke onderneming denken wij. Het is namelijk een en al bocht en het gaat constant op en neer. De weg slingert zich letterlijk door het land heen, echt door geweldig mooie omgeving waar ook veel mensen in de natuur kampeerden. Gaan wij ook elders nog wel doen als het ’s avonds wat warmer is, het is hier overigens al een stuk zachter, we gaan dan ook aardig noordwaarts.
Van Parachilna, 5 tot 7 inwoners, zijn we over een mooie weg naar Leigh Creek gereden waar we een leuke camping vonden, super eenvoudig maar goed genoeg met stroom! Het dorp zelf stelt weinig voor en mobiel bereik behoorde ook hier niet tot de mogelijkheden.
 The Great Wall of China in the Flinders Ranges 
10 juli: Vannacht heeft het gestormd en behoorlijk geregend, dat laatste brak ons vanmorgen behoorlijk op, althans tijdelijk.
Om 8.15 uur zijn we vertrokken, lekker op tijd omdat we wisten dat we ongeveer 300 km dirtroad voor de wielen hadden. Het eerste deel tot Lyndhurst was nog mooi verhard, daarna niet meer op een paar stukken na. De dirtroad was door de regen veranderd in een grote blubberzooi! We glibberden alle kanten op wat Hans wel leuk vond kennelijk maar ik dus niet! Gelukkig werd het later wel beter maar tot Marree zaten er bar slechte stukken tussen. De auto moet je nu ook niet zien, een en al opgedroogde blubber, voordeel is dat het er goeddeels vanzelf af valt!
Een stukje voor Marree zijn we op een prachtige plek bij een rivierbedding gestopt, de natuur is hier zo fantastisch! Ook in Marree hebben we een fotostop gemaakt, het plaatsje stelt niks voor maar de oude treinstellen die er staan zijn de moeite waard om te fotograferen, meer van lelijkheid dan van mooiheid
Vanaf Marree zijn we een stuk Oodnadatta Track gaan rijden, deze was goed berijdbaar, de 205 km tot William Creek hebben we inclusief diverse stops in vier uur gereden. Het grootste deel was vrijwel net zo goed te berijden als een normale weg, enkele stukken waren van modelletje wasbord, dat is wat minder maar met deze auto minder erg als met de auto van vier jaar terug, wat dat betreft is deze Toyota HiLux een stuk comfortabeler dan de stoere oudere Toyota Land Cruiser die we toen hadden.
Het landschap langs de Oodnadatta Track was geweldig, zeer afwisselend met grote vlaktes, floodplains, oud gebergte, een stuk langs Lake Eyre (zoutmeer met nu een pietsie water), veel kreken, rode zandduinen en een onvoorstelbare leegte! Echt schitterend om te rijden. Onderweg zijn we o.a. bij Plane Henge (Stonehenge maar dan ffies anders) gestopt, hier staan dus twee vliegtuigen rechtop als kunstwerk. Inmiddels waren er meerdere maffe kunstwerken te zien, heel gaaf om te fotograferen Hoe verzinnen ze het om zoiets midden in de woestijn te planten! We zijn diverse keren gestopt om het landschap te fotograferen en ervan te genieten.
 Plane Henge Om 15.00 uur waren we in William Creek, max. 6 inwoners, vaak minder! Hier hebben we eerst ingeboekt op de camping, we hadden mazzel wat er was nog een plek met (generator) stroom. We kunnen zonder maar met is prettiger! Het William Creek Hotel is een bezienswaardigheid op zich, de wanden, het plafond, eigenlijk alles hangt vol met T-shirts, ondergoed, petten, visitekaartjes, foto’s, kentekenplaten en noem maar op! Hier hebben we een biertje genomen (prijzig) en ook buiten hebben we rondgekeken in het enigszins bijzondere openluchtmuseum met daarin een oude stoomketel, stukken vliegtuig, een drietraps raket, kleine raket enz. Deze raketten zijn overigens echt, die zijn ooit in Woomera door de Engelsen getest, Woomera is hier niet zo ver vandaan en was een basis in de woestijn, nu is het een plek waar ze asielzoekers opsluiten ….. lekkere plek!
En niet te vergeten de parkeermeter …….. die hebben ze ook ergens vandaan gejat, heerlijk gestoorde plek dus! Maar wel erg leuk
 William Creek Hotel
Het weer begon vandaag met regen maar het werd snel mooier en vanaf Marree hebben we volop zonneschijn gehad, de temperatuur begint aangenamer te worden
 Onze Adventure camper bij Wendy en Pete 5 juli: Om tien uur zijn we bij onze vrienden Wendy en Pete vertrokken, hartstikke leuk om ze weer gezien en gesproken te hebben!
Na de laatste boodschappen gedaan hebben en getankt te hebben zijn we op weg gegaan. Helaas was het tamelijk mistig en erg koud, de dagen hiervoor was het wel fris maar zonnig en dan is het snel lekker. Gelukkig knapte het in de middag op en werd het zonnig wat het landschap een heel ander aanzicht geeft. Het was tamelijk vlak en vooral agrarisch gebied, net als in de omgeving van Shepparton.
Uiteindelijk zijn we om een uur of drie al gestopt in Swan Hill op het Riverside Caravan Park, we stonden op een mooie direct aan de rivier de Murray waar weer vrij veel water instaat. Er is hier dit jaar behoorlijk regen gevallen wat goed te zien is, het was na jaren droogte hard nodig ook!
 Uitzicht op de camping in Swan Hill, de Murray River 6 juli: Wederom gelukkig een redelijk zonnige dag met sluierbewolking. De temperatuur was dusdanig dat we buiten koffie konden drinken e.d. , in het zonnetje is het snel lekker!
We zijn om een uur of tien vertrokken en hebben een lange rit gemaakt via Mildura naar Broken Hill waar de camping al hartstikke vol was en we geen plek met stroom meer konden krijgen, veel mensen zijn onderweg naar het warmere noorden. Zodoende was het erg koud in de camper zonder ons kacheltje. Deze camping is niet echt leuk, druk en vol en 25 dollar vonden we nogal wat voor een veredelde parkeerplek.
De rit hierheen was mooi, tamelijk afwisselend met in de omgeving van Mildura veel fruitkwekerijen van wijnfarms tot sinaasappelgaarden. Van Mildura naar Broken Hill was het landschap zo nu en dan licht heuvelachtig, eerst met redelijk veel vee en begroeiing, later werd het kaler met alleen nog lage begroeiing. In de verte liggen oude afgesleten bergen, heel fraai om te zien.
Broken Hill is een mijnstadje wat ooit grote bloei gekend heeft, nu wonen er nog zo’n 25.000 mensen, hier in de buurt wordt veel erts gevonden. De oude mijnen bevinden zich in het stadje zelf, een vreemd gezicht, wel apart!
7 juli: Nederland in de finale, SUPER!!!!! Niet rechtstreeks gekeken maar om 7.15 uur een sms’je van vriendin en momenteel huisbewaarster Ciska Later in de middag wel een groot deel van de wedstrijd gezien, deze werd hier herhaald. Zondag, hier maandag ga ik zeker proberen te kijken, het hangt er vanaf waar we zitten en wat we kunnen ontvangen, we weten nu in ieder geval dat het op SBS1 of 2 rechtstreeks uitgezonden wordt! Maar de voetbalvlag hangt tegen het achterraam, we hebben nu plakband, plakt wat gemakkelijker!
Vanmorgen die drukke camping verlaten, er lag een stel naast ons als idioten te snurken, ze hadden de caravan dan ook bijna bij ons binnen geparkeerd en door die dunne wandjes, hefdak is alleen canvas aan de zijkanten, hoor je dus alles!
We hebben eerst boodschappen in Broken Hill gedaan en een heerlijke Coffee Vienna genomen in het winkelcentrum. Daarna zijn we naar een andere camping gedaan waar we gelijk ingeboekt hebben, camping is leuker, ligt veel mooier, is veel rustiger gelegen en voor een plek met stroom betalen we nog minder als voor de veredelde parkeerplek zonder stroom op de andere camping!
Hierna zijn we naar Silverton gereden, min of meer een spookstadje waar nu alleen nog wat kunstenaars en twee ezels (echte) wonen! Het is wel heel toeristisch, de oude gebouwen zijn erg leuk maar vrijwel niet te fotograferen omdat er ladingen auto’s voor staan, jammer! Maar het was leuk om te zien, wat gekke dingen gefotografeerd waaronder een oude Jeep die helemaal beplakt is met bierdoppen, daar zijn heel wat stubbies (Australische bierflesjes) voor nodig geweest!!!! Verder stonden er ook drie beschilderde VW-kevers, grappig om te zien.
Feitelijk zijn we op de terugweg in Silverton aangegaan want we zijn eerst doorgereden naar het uitzichtpunt Mundi Mundi, een enorme vlakte strekt zich daar uit, wat een ruimte! Ook nog een stukje de outback ingegaan over een zogenaamde dirt road, als ze allemaal zo goed zouden zijn zou het een makkie zijn maar daar gaan we maar niet vanuit. In de woestijn hier groeien werkelijk fantastische planten, heel kleurrijk, dus daar de camera even lekker op losgelaten!
 UItzicht bij Mundi Mundi Lookout vlakbij Silverton  Dirtroad vlakbij Silverton  Fantastische planten in de woestijn! 
 Tja ....  Love this :-) Terug in Broken Hill nog even door het stadje gereden, hier staan diverse mooie oude gebouwen uit de tijd dat het een rijke mijnstad was, leuk om te zien.
We waren redelijk op tijd terug op de camping waar we nog even heerlijk in het zonnetje gezeten hebben met een stubbie Lekker even gelezen, later voetbal gekeken (de herhaling) en gegeten. Het was prima weer vandaag, fris maar als de zon er is, is deze heerlijk. De avonden en nachten zijn erg koud, vandaar dat we voorlopig echt wel een plek met stroom willen hebben, dan kan het kacheltje aan, anders is het wel erg koud hier binnen, plus dat het dan erg vochtig wordt.
Even een verzoekje aan degenen die een abonnementje op dit weblog hebben, willen jullie de mailtjes die je krijgt niet beantwoorden, dan krijg ik ook alle foto’s binnen en die heb ik al Ik betaal per hoeveelheid data als ik via mijn dongel mail binnenhaal dus graag alleen tekst. Mailtjes zijn altijd welkom
Hieronder een paar foto’s die Hans uit het raam van het vliegtuig gemaakt heeft. Het uitzicht was schitterend, hij heeft een prachtige serie foto’s gemaakt!
|
|
Recente reacties