2010 Week 6

 

Kust ten noorden van Broome – Broome

Dag 36

Vanmorgen langs die waanzinnig slechte route terug gereden, de plek was die marteling eigenlijk niet waard maar we hebben het weer overleefd!

Om tien uur waren we op de camping en heb ik de was gedaan die in de droger niet droog te krijgen was maar jawel om een uur of twee konden we naar Broome gaan o.a. naar het internetcafé en wat winkelen, tanken enz.

Daarna terug naar de camping en nog even lekker relaxen en morgen de bush weer in! En dat is veel leuker als op een camping, zeker als het zo druk is als het hier overal is maar dat was te verwachten, Broome is feitelijk een oase in the middle of nowhere!

Broome – Outback richting Port Hedland

Dag 37

Heel gezellig gisteravond op de camping, toen wij terug kwamen stonden er nieuwe mensen achter ons. Die vent groette al niet, dat is dus niet Aussi, meestal zijn ze heel spraakzaam en vriendelijk. Kennelijk had het span ruzie, de godganse avond is hij aan het schelden geweest, eerst buiten, daarna in de caravan met de deur open (gezellie hele camping genoot mee!) en later met de deur dicht hoorden wij hem nog …….. fucking dit, fucking dat, heel knusjes allemaal 

Vanmorgen tegen achten boze buurman dus maar weer verlaten. Jeetje de halve camping heeft mee  kunnen genieten!
We zijn eerst in Broome nog een paar bekende plekken op gaan zoeken, eerst even naar Gantheaume Point, hier is de rotskust prachtig, fel oranje van kleur tegen een azuurblauwe zee! Het verbaasde ons hoe druk het om acht uur ’s morgens al was.

Daarna zijn we naar Cable Beach gereden en zijn om ruim half negen ’s morgens in zee zijn zwemmen, moest toch echt even daar, vier jaar terug was het ook zo lekker in de golven! En dat was het nu weer, het water was lekker als je eenmaal door was, boven water was het op dat moment tamelijk fris, er stond een flink windje. Maar even poedelen was heerlijk! Later zijn we naar de camper terug gegaan, hebben koffie gedronken en om een uur of half elf hadden we Broome verlaten. We hadden nog wel wat langer willen blijven maar er is geen kampeerplek te krijgen en bovendien hebben we ook nog redelijk veel andere plannen, maar eens kijken of we daar allemaal nog tijd voor hebben!

We zijn een paar honderd kilometer afgezakt langs de Great Northern Highway richting Port Hedland. Er is hier echt niks, het landschap wisselt wel af en toe van begroeid met boompjes en struiken, tot een stukje duinlandschap tot werkelijk enorme vlakten, helemaal plat en begroeid met was gras dat redelijk groen is en heel, heel af en toe versierd met een boompje! Er zijn ook stukken met allemaal laag gewas waar verrassend mooie planten tussen staan, die zie je alleen als je stopt. Ook zagen we nog mooie grote vogels, Australian bustards volgens het boekje, vrij groot ter grootte van een flinke gans en naar het schijnt ook bedreigd. In dat geval hebben we mazzel gehad want we kwamen twee groepen tegen.

We zijn langs een track vlakbij de highway gestopt, ook uit ons boekje vandaan. Een mooie plek in de wildernis, in zoverre het is hier met laag struikgewas begroeid en hier tussen vonden we dus die prachtige plantjes, heel teer en fijn vaak. Het is hier werkelijk pikdonker en stil, tenzij er roadtrains over de highway langskomen, die kunnen we nog zien en zeker horen.

Outback richting Port Hedland – Coongan River

Dag 38

Vanmorgen als gewoonlijk weer rond een uur of acht vertrokken na een frisse nacht, erg lekker! De nachten zijn overigens de laatste dagen aldoor lekker fris, slaapt erg lekker onder het dekbedje!
We zijn eerst 150 km verder afgezakt wat achteraf 20 km teveel bleek te zijn, de track die we wilden gaan rijden werd dus niet aangegeven! Maar we hebben ‘m gevonden. Dat eerste stuk was tamelijk eentonig, vlak en begroeid met laag struikgewas. Later kwamen er weer heuvels en de op dat punt brede De Grey River waar we koffie gedronken hebben op een mooie plek aan de rivier.

Vervolgens dus 20 km terug gereden en afgeslagen naar de 70 km lange track richting Marble Bar. De track was goed te rijden, het laatste stuk was wat minder maar heilig vergeleken bij wat we een paar dagen terug hadden. Het landschap was grotendeels tamelijk vlak en begroeid met bomen, af en toe hadden we het idee dat we door een boomgaard reden! Ook zijn we enkele droogstaande rivieren gepasseerd, al met al een mooie route met veel autowrakken langs de weg en tot onze stomme verbazing een midden op de weg en die stond er al een mooie tijd zo te zien.

Ook nog iets bijzonder triests meegemaakt, op een gegeven moment zet Hans de auto stil langs het track en draait vervolgens om omdat hij dacht dat hij een weggegooid blikje zag bewegen en dat klopte dus. Een flinke salamander had zijn koppie er ingestoken en kon niet terug, achteraf bleek mede vanwege dat verrekte lipje dat naar binnen geduwd wordt bij het openen van het blikje en door zijn schubben kon hij wel naar binnen maar niet terug. We kregen ‘m wel gemakkelijk te pakken en met een tang hebben we geprobeerd het blik weg te halen maar dat lukte niet omdat het beestje begrijpelijkerwijs erg tegenspartelde en vrijwel niet te houden was omdat het een vrij groot beestje was. We hebben wat blik open weten te knippen maar konden ‘m niet bevrijden omdat dat rottige lipje vast zat in zijn nekje en hij spartelde gewoon teveel. Achteraf hadden we het beestje uit zijn lijden moeten verlossen door er maar overheen te rijden of zo maar dat durfden we ook niet aan. Dus de natuur zijn gang maar laten gaan. Maar dat blikje hoort natuurlijk niet in de natuur, op sommige plekken gooien ze hier werkelijk alles uit de auto dat wisten we maar het is zeker in het noorden een stuk minder als het geweest is maar hier langs dit, niet toeristische, track was het plaatselijk een zooitje! Langs De Grey River is het prachtig kamperen, schitterend tussen de eucalyptus bomen maar een bende dat er lag, niet normaal! Wij kamperen ook in de natuur maar alles gaat mee terug en onze behoeften plus toiletpapier begraven we. Hoe dan ook hieruit blijkt dus wat die rot blikken aan kunnen richten en helaas in Nederland gebeurt dit ook. Hans heeft wat foto’s gemaakt, ook tijdens de reddingspoging waarbij we eerst dachten dat hij er wel uit zou kunnen door het blikje wat op te tillen, niet dus. Toen ik die foto’s zag kon ik echt wel janken, zo verschrikkelijk zielig en zo verschrikkelijk onnodig!

Na het track zijn we afgeslagen richting Marble Bar waar nu een prachtige geasfalteerde weg ligt, die lag er in 2003 nog niet. Ik wist dat we toen op een prachtige plek aan de Coongan River gekampeerd hadden met het toertje waar ik toen mee was. Ik wist ook aan welke kant van de rivier, die overigens droog staat, en uiteindelijk vonden we inderdaad het pad en moesten wel verder rijden dan ik dacht maar uiteindelijk hebben we de exacte plek gevonden! Ik herkende het direct aan de berg aan de andere kant van de rivier, de foto daarvan heeft lange tijd het bureaublad van mijn PC gesierd! We waren hier al om half twee en zijn gebleven, heerlijk onder de bomen gezeten en gelezen in het boek dat ik op de camping in Broome gescoord heb! Ik heb mijn eigen boeken daar achter gelaten en vond daar een hele dikke pil van Tom Clancy, Uitstel van executie de NL versie en een schitterend boek. Zo doet men dat hier meestal, zo ruil je boeken, veelal in de ruimte waar de wasmachines staan, deze keer hadden ze een boekenrekje bij de receptie. Zo hebben we plezier van elkaars boeken, nu had ik mazzel met een Nederlandstalig boek maar met Engelstalige boeken heb ik gelukkig ook weinig moeite. Heb dus nu weer drie boeken, daar red ik het wel mee tot het einde.

Coongan River – Bea Bea Creek

Dag 39

Wederom een mooie zonnige dag die behoorlijk fris begon maar het warmt hier altijd snel op! We hebben vandaag een fantastische route gereden. Eerst over een mooi geasfalteerde weg naar Marble Bar door een prachtig berggebied, hier waren de bergen grotendeels met spinifex begroeid.

Vlak voorbij Marble Bar zijn we afgeslagen naar de Marble Bar Pool, hier ligt ook de feitelijke Marble Bar, dit zijn prachtig in allerlei kleuren gestreepte rotsen. Hier waren we gelukkig het grootste deel van de tijd helemaal alleen, later kwamen er een aantal met harde muziek aan e.d. en toen zijn we maar vertrokken maar we hebben er een dik uur volop zitten genieten. Het meertje was omgeven door prachtige rode bergen en dus die gestreepte stenen, het was echt heel erg mooi.

Daarna terug gereden naar de track die we moesten volgen om naar de Northern Highway te komen die van de kust bij Port Hedland naar het binnenland afbuigt, dit was een track van ruim 100 km. Het begin was helemaal geweldig, de kleuren van de bergen deden hier bijna zeer aan je ogen, roodbruin tegen de prachtige blauwe lucht met hier en daar wat bomen. In zijn geheel was de rit echt prachtig, heel afwisselend maar doorgaans wel aardig bergachtig en dat varieerde van begroeide bergen tot bergen waar het leek alsof er een gigantische lading puin neergegooid was. En af en toe waanden we ons op Mars, althans het idee wat we van deze rode planeet hebben komt hier aardig tot uiting, alleen is daar geen begroeiing, hier wel overigens af en toe heel schaars. Ook kwamen we weer door diverse kreken waarvan de meesten droog staan, soms nog een paar plasjes en aan een zo’n plasje hebben we geluncht. We zitten overigens nu in de Pilbara, dit is een enorm gebied dat uit diverse bergruggen bestaat, ook zijn er hier veel mijnen, open mijnbouw en het beroemde nationale park Karijini bevindt zich hier ook, daar gaan we morgen doorheen en een aantal plekjes bezoeken.

We zijn op een mooie plek bij een droogstaande rivier, de Bea Bea Creek, aan de Great Northern Highway gestopt, we stonden eerst alleen en hadden gehoopt dat dit zo zou blijven, vooral omdat we de generator echt een paar uur nodig hebben en anderen daar niet mee willen storen. Men kwam nogal dichtbij ons staan dus zijn wij later maar verhuisd zodat we wat verder weg stonden en geen geluidsoverlast veroorzaken. We staan nu wel wat dichter op de weg maar ach het is hier echt de autobahn niet  Alhoewel die regelmatig voorbij komende roadtrains een enorm kabaal maken.

Bea Bea Creek – Tom Price

Dag 40

Het is goed te merken dat we naar het zuiden afzakken, het wordt met name ’s avonds en ’s nachts een stuk frisser en ook overdag is het minder heet.

Vanmorgen zijn we langs een prachtige route naar het Karijini National Park afgezakt. Een heel bergachtig gebied, deels ook heel erg rood met maar weinig begroeiing. Het is hier ook vrij hoog en in de omgeving zijn veel erts mijnen te vinden, het is hier allemaal open mijnbouw.

Karijini is een mooi nationaal park maar moet het vooral van de gorges hebben, daar zijn er diversen van maar die zijn niet gemakkelijk te bereiken, op een na maar die ligt te ver uit de route, dan moeten we ongeveer 100 km dezelfde track heen en terug. Zo groot zijn de nationale parken hier en in dit geval was de track er doorheen, die we dus gereden hebben, een drama. Je zou verwachten dat die in een in deze periode altijd zo druk bezocht nationaal park wel wat beter onderhouden zouden worden. De omgeving was overigens wel erg mooi, erg bergachtig maar dat is het in dit gebied overal. Later zijn we door een erg ruig berggebied, vooral rode rotsen met heel weinig begroeiing, naar Tom Price gereden. Dit plaatsje leeft voornamelijk van de mijnbouw. Het is een groene oase in een rood berglandschap. We hebben daar boodschappen gedaan en een haul truck, wij noemen het meestal dump truck, bekeken. Die staat bij de ingangsweg van het plaatsje, het is zo’n kolos die in de mijnen hier gebruikt worden. En dan bedoel ik echt een kolos, ons campertje kwam qua hoogte niet eens tot de bovenkant van de banden …….. wat een ding! Leuk om te zien!

Op de weg naar Tom Price hadden we al een pad de bush in gezien en daar zijn we weer heen gereden en vonden daar een prachtig plekje. Dit ligt langs de spoorweg die gebruikt wordt voor het vervoer van het ijzererts dat naar de haven van Port Hedland gaat. Er kwam dus een leuk treintje langs, eerst drie zware locomotieven (op km’s afstand hoorden we ze al komen), vervolgens jawel 235 wagons en daar achter nog eens twee van die bakbeesten van locomotieven, die laatste twee kwamen later terug, die helpen het transport de bergen door. Gaaf om te zien! Dan sta je dus even te wachten als de spoorbomen dicht zijn want snel gaat het uiteraard ook niet.

Tom Price – Duck Creek

Dag 41

Vandaag voor ons doen laat vertrokken, rond half negen, morgen maar weer vroeg want we zijn eigenlijk niet erg opgeschoten en als we doen wat we willen doen dan hebben we nog wel wat kilometertjes te gaan.

We zijn vanmorgen via Tom Price richting de kustroute (loopt niet echt langs de kust maar er achter langs) gaan rijden en zo’n beetje 60 km voor Nanutarra gestopt omdat we een heel mooi plekje langs een droogstaande kreek zagen, de Duck Creek, alleen veel duckies zijn er niet te zien!

We reden door het mooie landschap van de Pilbara dat voornamelijk bergachtig is maar met bergen in vele vormen en kleuren, dat maakt het zo afwisselend. Ongeveer 50 km van de route was een track die overigens heel goed te rijden was. Het blijft mooi dat soort routes omdat het je nog meer het idee geeft toch in de wildernis o.i.d. te zitten. Dorpen e.d. vind je hier nog steeds niet en dat blijft ook nog wel even zo, ook aan de kust is niet echt veel bewoning.

Het is nog steeds heerlijk weer, alleen ’s morgens en ’s avonds een stuk frisser, vanavond voor het eerst weer eens een lange broek aan gehad, dat is lang terug! Maar overdag is het nog warm maar niet te warm.

Duck Creek – 100 km ten noorden van Carnarvon

Dag 42

Vandaag was niet zo’n enerverende dag, het eerste stuk naar de highway langs de kust was nog erg mooi, evenals het eerste stuk zuidwaarts. Dat was allemaal nog bergachtig en mooi gevarieerd landschap. Later werd het vlakker, meer een duinlandschap begroeid met laag gewas en dat enkele honderden kilometers.  Je kunt niet alles hebben!

Het weer was goed maar we konden nauwelijks buiten omdat er enorm veel wind stond die letterlijk gigantisch veel stof en zand deed opwaaien. Richting Coral Bay dat aan de kust achter de duinen ligt werden we letterlijk bijna gezandstraald! We zijn wel in Coral Bay geweest, een klein plaatsje aan een prachtige baai, het Ningaloo Reef begint al zo’n vijftig meter uit de kust. Maar helaas zwemmen of snorkelen ging niet, ook vanwege die stormachtige wind. De camera hebben we ook maar in de tas gehouden, het opwaaiende zand en stof ging sowieso al overal inzitten en is voor die spullen niet direct bevorderlijk.

Dus zijn we maar weer vertrokken, onze tijd wordt ook al beperkter en in Coral Bay waren de campings ook overvol. Vrij kamperen mag in die omgeving niet dus zat er niets anders op om maar te vertrekken. We zijn weer naar de highway gereden en nog wat verder afgezakt. Een mooi plekje was moeilijk te vinden dus zijn we maar bij een pad gaan staan. Het jammere was dat we nu niet buiten konden zitten vanwege de drie miljoen vliegen om ons heen! Tot op heden is dat erg meegevallen gelukkig (het kan hier vreselijk zijn) maar hier in deze begroeiing wemelt het er van. Ze prikken niet maar zijn enorm irritant. Dit is later overigens weer over omdat we dan weer in totaal andere gebieden met andere begroeiing komen.