Op 2 januari begon het in de middag flink te sneeuwen en te waaien, op onze overnachtingsplek aan het meer Kuppersjön bij Ryd stond ik in de middag te fotograferen en stond diep in de sneeuw, de volgende morgen veel sneeuw erbij maar opgewaaid, op sommige plekken waar ik gelopen had was alles weggewaaid. Het was van die mooie “droge” sneeuw, van dat spul dat je zo van je kleding afklopt en niet zoals we het hier meemaken dat je gelijk drijfnat bent. Als er hier al sneeuw valt natuurlijk, dat is helaas veel te zeldzaam geworden hier aan het IJsselmeer. Hoe dan ook 3 januari begon al heel koud, vooral door de wind maar ’s morgens viel het eigenlijk best mee met de sneeuwval, het sneeuwde wel maar nog niet echt hard. Dat werd ’s middags anders en waarschijnlijk was dat de hele dag al het geval in het zuidwesten want daar lag een enorme berg sneeuw. De bossen waren zo verschrikkelijk mooi, echt een sprookje vanuit een warme camper, dat dan weer wel ;-), uiteraard wel af en toe er even uit of even het raam open om foto’s te maken. We reden sowieso al heel kalmpjes aan omdat het niet druk was op de binnenwegen en omdat we van de prachtige sneeuwlandschappen wilden genieten.
In de buurt van Höör zijn we afgeslagen naar Hörby, de route was een ruime 20 kilometer. Het begon op dat moment enorm te sneeuwen dus we zouden naar een plekje in de buurt van Hörby, dat hadden we ook gemakkelijk gehaald ware het niet dat we eerst stonden te wachten totdat een auto die van de weg gegleden was veilig stond, geen letsel en geen schade dus kon erger. Wij dachten toen al om te draaien maar op de open stukken waaide alle sneeuw van de weg en werd het een regelrechte ijsbaan, wat waren we blij met onze Noordse winterbanden, deze zijn speciaal voor de winterse omstandigheden in Scandinavië en ze gaven wel meer grip maar draaien lukte echt niet meer omdat we dan weg zouden glijden, Hans heeft het geprobeerd maar snel afgebroken. Voor ons stond een Duitse auto met caravan, ideaal in een sneeuwstorm ……. nou niet dus.
Toen we weer mochten rijden kwam deze auto een heuveltje dus niet meer op. Een aangezien hij midden op de weg stond, stond het verkeer van beide kanten vast. Ze waren op een gegeven moment met de mover van de caravan bezig, eerst in combinatie met de auto, hielp niet. Op een gegeven moment ben ik gaan kijken, we stonden al een dik halfuur tot drie kwartier, en toen zag ik dat ze de caravan los gekoppeld hadden en de auto vooruit probeerden te krijgen en de caravan met de mover, dat het laatste niet ging lukken had ik ze ook wel kunnen vertellen! Maar de auto had ook geen zin om de heuvel op te gaan. Gelukkig waren er sneeuwploegen bezig, die kwamen van drie kanten, er was ook een zijweggetje, na veel gedoe zat de caravan weer aan de auto vast, grote tractor ervoor en trekken maar! Nou niet dus, alle vier de wielen van de tractor draaien door op de gladde ondergrond, de auto met caravan was te zwaar door deze omstandigheden. Later kwam er ook nog een shovel bij en jawel toen wisten ze de auto met caravan op het heuveltje aan de kant te zetten.
Wij zagen de bui al hangen, na twee uur en constante enorme sneeuwval zouden wij dat heuveltje nu ook niet meer halen. De mannen van de sneeuwploegen kwamen ook bij ons en wij hebben direct aangegeven dat we achteruit terug wilden en dan keren waar het wel kon. Zij hebben voor ons geregeld dat het verkeer dat achter ons stond ook terug ging, een deel was overigens al terug gegaan, en zo is Hans een anderhalve kilometer achteruit gereden, best eng op die gladde stukken. De tractor met sneeuwschuif zorgde ervoor dat het tegemoet komende verkeer achter hem blijf totdat Hans even kon stoppen en zo het verkeer door kon laten. De tractor bleef ook totdat Hans kon draaien en wij dus met de neus in de goede richting terug konden. Achteraf denken we dat de Duitse auto op deze weg terecht gekomen is door de navigatie, de E22 naar Hörby was toen al afgesloten wat wij op dat moment ook nog niet wisten.
Höör was niet ver en uiteindelijk hebben we op het parkeerterrein van de Lidl overnacht, als je ingesneeuwd moet raken is dat een betere plek als in een bos of zo 🙂 Maar het leverde wel mooie plaatjes op, door de sneeuwjacht was het zicht beperkt wat ook vaak weer zijn charme heeft. De volgende dag kwamen we pas achter de impact van de sneeuwstorm toen we het op het nieuws lazen en inmiddels tig appjes binnen hadden. De sneeuwstorm deed ons aan 1978 denken, toen was het hier ook zo erg en hebben we er net als nu ondanks dat enorm van genoten.
Hieronder een album met een deel van de foto’s die ik gemaakt heb. Klik op de middelste afbeelding (op telefoon de kleine afbeelding) om vervolgens door de serie te bladeren.
Een reactie op Sneeuwstorm in Zuid-Zweden