16 juli: We waren weer lekker op tijd, moest ook wel omdat we wisten dat we een behoorlijke ruige gravelroad voor de wielen hadden. We hebben eerst getankt, brandduur in de bush, en een Mereenie Tour Pass gekocht. Die moet je hebben als je door bepaalde Aboriginal gebieden reist, de regels zijn vrij strikt, feitelijk mag je ook niet stoppen, op een uitzichtspunt na. Maar aangezien dit midden in de wildernis is, is er ook niemand die het controleert. Met een korte stop heeft men ook geen moeite, overnachten is echter streng verboden, daar staan ook flinke boetes op.
We dachten zo’n 200 km track te krijgen maar dat viel mee want op het laatste stuk was inmiddels een prachtige weg aangelegd, er bleef zo’n 160 km over en dat konden we opdelen in redelijk, beroerd,heel beroerd en ronduit belabberd! Van droge harde stukken tot blubber en veel, heel veel kuilen! Maar de omgeving waar we doorheen trokken vergoedde alles, dat was zo verschrikkelijk mooi, heel moeilijk te beschrijven. We kwamen door zeer geaccidenteerd terrein, oud gebergte met daar tussenin heel veel groen, wederom omdat het hier zo nat geweest is, hierdoor is het track ook zo slecht. Je ziet ook vrij veel bloemen, als je stopt en goed kijkt zie je nog veel meer bloemetjes, zo teer en fijn, prachtig om te zien. Ook kwamen we langs en door diverse kreekjes waar nog water instond en daar omheen zie je altijd de prachtige ghost gums, eucalyptusbomen met is vrijwel witte stam. Ook vind je daar logischerwijs ook altijd veel begroeiing.
Leuk!!!! Knapt je auto zoooooooo van op ……….
De route ging echt op en neer en slingerde zich letterlijk door het landschap. De kleuren in de outback zijn zo prachtig, zo intens, heel verzadigd ook, zeer blauwe luchten, gravelkleurig zand enz. zo enorm mooi! Het was puur genieten maar ook uitkijken voor gaten in de weg waar je niet in terecht wilt komen. De zogenaamde floodways zijn geweldig, heerlijk om doorheen te raggen, knapt de auto weer ietsie van op, met name de enorme hoeveelheid prut
De kreekjes zijn prachtig, vooral als er nog water instaat
Uiteindelijk belandden we in de westelijke MacDonnell Ranges, een prachtig berggebied in de wijde omgeving van Alice Springs. Hier zijn veelbezienswaardige plekken waaronder de Glen Helen Gorge waar onze camping bij het Glen Helen Resort ook aan ligt. Hier baant de Finke River zich een weg door de bergen. Heel fraai omgeven door rode rotswanden, veel ghost gums echt super mooi om te zien. Hier hebben we dan vanmiddag ook een wandeling gemaakt, we waren namelijk al om twee uur op de camping, veel vroeger dan we verwacht hadden. Dus daar een fijne wandeling gemaakt en genoten van het zonnetje. Vanmorgen vroeg was het nog koud, vanmiddag was het heerlijk warm, voor het eerst eigenlijk!
Kortom een heerlijke dag langs een in alle opzichten enerverende route!
Glen Helen Gorge
17 juli: Vandaag een vrij korte maar geweldige rit in de adembenemend mooie MacDonnell Ranges gereden. Al vrij snel zijn we afgeslagen naar Ormiston Gorge, ongeveer 6 km verwijderd van de doorgaande route. Dat waren dus zes fantastische kilometers, wat een prachtige omgeving met heel veel ghost gums, een rivier, veel prachtige planten door een bergachtig gebied.
Ormiston Gorge
We zijn de Ormiston Gorge in gewandeld, die was erg fraai maar we konden niet overal komen, simpelweg vanwege al het water dat er hier gevallen is, de gorge staat vol water wat natuurlijk ook weer prachtig is!
West MacDonnell Ranges
Daarna zijn we terug gereden naar de hoofdweg maar zeker nog een keer of drie gestopt om te fotograferen, het was zo mooi! Maar dat was de route door de ranges dus ook, de MacDonnell Ranges bestaan uit drie langgerekte bergruggen en wij reden dus tussen twee van die bergruggen door, het ene adembenemende uitzicht na het andere want ook hier tussendoor was het landschap erg glooiend, het ging op en neer. Dus ook hier tig keer gestopt! Er zijn hier nog veel meer gorges te bekijken en we gaan ook nog terug naar een paar plekken dichtbij Alice Springs waar we nu drie nachten blijven.
Wetende dat het druk is op de campings waren we op tijd in Alice Springs op een nette camping die dichtbij het centrum zou liggen, met de auto wel ja, lopende deden we er een dik halfuur over! Maar het was een lekkere wandeling in heerlijk niet te heet weer. We hebben even gewinkeld, o.a. een zeer gewenst cadeautje voor iemand gekocht, kijken of die iemand gaat raden 😉 We zijn zo een paar uur onderweg geweest, het was leuk in het centrum te kijken, het is niet spectaculair maar hier gaan we wel heel wat inslaan omdat hier alles is, dat wordt later wel weer anders als we de bush weer ingaan.
18 juli: Vanmorgen om half tien van de camping vertrokken naar het Alice Springs Desert Park wat hier niet ver vanaf ligt. Dit is een natuurpark waar men alle woestijnvormen uit het rode centrum bijeen gebracht heeft. Deze bestaan uit woestijn rivieren die meestal droog lijken te staan maar onder het zand is wel degelijk water, deze rivieren ontspringen in de gorges in de bergen. Deze gaan over in de zogenaamde woodlands, gebieden met bomen, struiken enzovoorts en dit gaat weer over in zandwoestijn waar doorgaans ook meer groeit en bloeit dan je denkt. In dit park zijn ook dieren te vinden maar niet echt veel, het laat de leefgebieden van vele dieren zien, alles wordt uitgelegd op borden en via een audio rondleiding. Je krijgt een kastje mee waarop je de nummers in kunt geven die je in het park ziet en dan krijg je alle uitleg dat bij die nummers hoort, erg interessant. Surf eens naar www.alicespringsdesertpark.com.au als je interesse hebt. Daarna, het was toen inmiddels middag, zijn we even gaan kijken bij het graf van John Flynn, de oprichter van de Flying Doctors die hier in deze gebieden nog immer heel erg belangrijk zijn.
Vervolgens boodschappen gedaan bij Woolworths, open op zondag, daarna in eerste instantie terug gegaan naar de camping waar Hans besloot dat we nu wel naar Rainbow Valley konden gaan, dat ligt 100 km ten zuidoosten van Alice Springs en is het mooiste bij zonsondergang. Een hele dag daar besteden is veel te veel vandaar dat we nu gegaan zijn. Van die 100 km is 24 km een dirtroad die niet super was maar waar we toch redelijk goed konden doorrijden. Even na vieren waren we er en hebben er een hele tijd rondgelopen. Het is echt geweldig om te zien, een rotsformatie waarin in de kleuren enorm variëren, van wit tot diep bruin en alles er tussenin, heel grillig van vorm ook en waanzinnig mooi om te zien.
Da fabelachtig mooie Rainbow Valley
Zonsondergang in Rainbow Valley
We hebben zonsondergang afgewacht en dat was meer dan de moeite waard, zo verschrikkelijk mooi, feitelijk vonden wij het nog mooier als bij Uluru. Dit ook omdat het hier alles behalve druk was en het ook veel minder koud werd. We hebben ons hier een slag in de rondte gefotografeerd.
Vervolgens terug over de dirtroad, Hans had er geen moeite mee maar ik vond het geen onverdeeld genoegen omdat het licht ook hard afnam uiteraard maar net als heen waren we ook nu in een half uur aan het einde en zijn we via Stuart Highway terug gereden naar Alice Springs. Zo donker langs een belangrijke weg maak je het bij ons niet mee, je ziet altijd wel ergens licht, zo niet hier. Tegenliggers zie je al kilometers van tevoren komen, dat is wel weer handig in het donker 😉
Al met al een hele mooie dag, veel gedaan en gezien!
19 juli: Deze keer een bewolkte frisse dag, wel droog en dat was belangrijk voor het deel van de was dat niet in de droger mag! Een huishoudelijk dagje dus, een hele berg was gedaan. Later boodschappen gedaan omdat we vanaf morgen de bush weer in duiken en bij McDonalds zitten internetten.
Ook hier het beroemde Telegraph Station nog bezocht, hier zijn we in 1992 ook geweest, nog steeds leuk om te zien en ook interessant hoe het hier destijds allemaal gegaan is, moet hels geweest zijn zonder de technieken van nu!Kortom deze keer even een redelijk rustige dag, is ook wel eens lekker!
2 Reacties op Kings Canyon Resort – Alice Springs