12 juli: Wat vreselijk jammer, met 1-0 in de verlenging verloren. Dat is dus de derde keer een verloren finale, doodzonde maar aan de andere kant natuurlijk toch een geweldige prestatie dat het Nederlands elftal tweede geworden is! Dat was dus het eerste van vandaag, een sms’je met de uitslag.
We zijn vanmorgen niet al te vroeg opgestaan, half negen, en hebben eerst op ons gemak boodschappen gedaan in Coober Pedy en zijn uiteindelijk om half twaalf vertrokken voor een niet al te lange rit naar Marla, 239 km. Die hebben we dan ook rustig aan gereden met diverse stops voor de lunch en voor het maken van foto’s, weer een geweldig oud wrak tegen gekomen, deze keer een in twee stukken gezaagde dubbeldekker ….. en dat dus in the middle of nowhere! Er is hier feitelijk niks, alleen grote veestations die zover van de weg af gelegen zijn dat je ze niet ziet, het enige wat je ziet zijn de omheiningen. Bij Coober Pedy was het wel leuk, daar kom je langs alle opaalmijnen, echt honderden gaten in de grond met daarnaast dus de hoop die er uit gehaald is, ook een blower in actie gezien, weliswaar in de verte en feitelijk was dat maar goed ook want dat geeft me toch een stofbende. Het is een soort stofzuiger waarmee ze de grond tot 30 meter diep naar boven halen.
Blower
Opaalmijnen
We zijn in Marla, piepklein plaatsje aan het einde van de Oodnadatta track en langs de Stuart Highway gestopt. De inwoners zijn de mensen die in het motel, restaurant, camping, roadhouse e.d. werken. Het landschap was een vrij vlakke woestijn, dit stuk was wat eentonig maar dat verandert morgen wel weer! Het weer was heerlijk, het wordt al warmer maar het is geen strak blauwe lucht er drijven heel wat wolkenvelden, voornamelijk schaapjes wolken maar vanavond trok het hier helemaal dicht en heeft het behoorlijk gewaaid en geregend. Op zich is dat ook best mooi want hierdoor staat er in de woestijn veel in bloei en zolang het ’s avonds valt is het ook geen enkel probleem!
13 juli: Vanmorgen om negen uur weer vertrokken voor een rit van 500 km. Zo pakken we het een beetje aan, af en toe een forse rit en dan weer een aantal dagen kortere ritten, de komende week zullen we sowieso minder kilometers maken omdat we in het rode centrum waar we nu aangeland zijn het een en ander gaan verkennen. Van Marla zijn we naar Erldunda gereden en vervolgens naar Yulara, Ayers Rock Holiday Village. De rit was mooi, het werd eigenlijk al mooier, meer geaccidenteerd en vele planten staan in bloei wat hier weinig voorkomt maar het heeft de laatste tijd regelmatig geregend. Elk nadeel heeft dus zijn voordeel! Vooral het tweede gedeelte van de rit was fantastisch langs de Lasseter Highway, veel rode zandduinen, prachtige begroeiing en vooral ook fantastische kleuren. Tegen het eind van de middag kwamen we in Yulara aan waar er op Ayers Rock Campground geen plaatsen met stroom meer waren. Dus een dag zonder en een dag met stroom, dat hebben we gelijk al geboekt. Ook maar een berg was gedaan, paste precies in de machine! Tja ook dat moet gebeuren!!!!
14 juli: Deze keer om zes uur opgestaan, hartstikke donker en koud ……. Graadje of zes/zeven, nou ja op bed is dat beter dan thuis waar het in de nacht nog dik 25 graden is als ik de verhalen moet geloven. Maar onze twee aangeschafte dekbedjes komen uitstekend van pas hier!!
We waren zo vroeg op omdat we de zonsopgang bij Uluru, Ayers Rock, wilden zien. Dat was om half acht maar eerst eten, spullen opruimen en er naartoe rijden kostte zeker nog een dik uur. Het was ijskoud maar het was meer dan de moeite waard, een kort maar schitterend schouwspel, het leek alsof Uluru in brand stond. Dit is een heilige plek voor de Aboriginals en ondanks het verzoek de monoliet niet te beklimmen doen velen het toch, een gebrek aan respect vinden wij eigenlijk. Het wordt wel toegestaan maar men verzoekt het niet te doen.
We zijn later rond Uluru gereden en vervolgen het nationale park uitgegaan, we mochten op onze kaarten op elk moment weer naar binnen, en zijn naar het winkelcentrum van Yulara gegaan waar we boodschappen en wat souvenirs gekocht hebben plus een lekkere cappuccino. Daarna terug naar de camping en een nieuwe plek gekregen op een heel ander deel, een mooier deel vonden wij. Een mooi plekje met stroom.
Daarna weer naar het nationale park gegaan en naar Kata Tjuta, de Olgas, gereden. Eerst bij een uitzichtpunt gestopt waar we een prachtig overzicht over het geheel hadden. Daarna naar een parkeerplek gegaan waar we een prachtig uitzicht op een deel hadden en vervolgens naar de parkeerplek van waar we de Walpa Gorge walk konden lopen. We hebben hier een prachtige wandeling gemaakt de gorge in, we hebben er ongeveer een uur over gedaan en erg genoten van de prachtige natuur in de kloof, omdat het veel geregend heeft staan de meest fraaie kleine plantjes in bloei.
Kata Tjuta, het meest fotografeerde deel
Vervolgens weer 50 km terug gereden naar Uluru en er wederom omheen gereden waarbij we op diverse plekken gestopt zijn om het enorme brok zandsteen te bewonderen, het schijnt overigens dat slechts 10% van deze enorme brok zandsteen zichtbaar is ……. Ook het cultureel centrum, bezoekerscentrum dat erbij hoort bezocht, was erg leuk om te zien en heel interessant ook.
Om ongeveer half vijf waren we op de parkeerplek met het beste uitzicht op Uluru bij zonsondergang dat om iets over zessen plaatsvond. Je moet vroeg zijn want iedereen komt daarheen! Ook de zonsondergang kleurde Uluru fantastisch, toch vond ik het ’s morgens vroeg indrukwekkender!
Uluru bij zonsopkomst
Uluru bij zonsondergang
Om kwart voor zeven waren we terug op de camping, het was een fantastische dag geweest, ook het weer was heerlijk, de wind is nog fris daardoor zal het gemiddeld een graad of 20 zijn en voor hier is dat extreem fris! Wij vinden het heerlijk zo!
15 juli: Wederom op tijd opgestaan en om kwart over acht vertrokken. Eerst 136 km Lasseter Highway terug gereden, kan niet anders. Halverwege zijn we afgeslagen en naar Kings Canyon Resort gereden waar we om een uur of twee al waren. Er is een mooie camping bij waar we heerlijk in de zon gezeten hebben! Ook de eerste dingos gezien, die leven hier en komen op de camping schooien, het is overigens wel oppassen want het zijn en blijven wilde dieren.De rit hier naartoe was prachtig door de wildernis, rode zandduinen, veel spinifex, prachtige planten en bomen.
Mount Conner, deze ligt iets ten zuiden van Uluru
Hier hadden we ook een paar oude onderbroeken (die hingen er vnl. in) van onszelf in kunnen hangen 🙂
Op de camping zowaar draadloos internet, vrij duur maar goedkoper dan mijn dongel die het hier overigens niet doet, geen gsm ontvangst, en traag maar het werkt en dus het blog weer bijgewerkt.
We gaan niet naar Kings Canyon zelf, is wel heel erg mooi maar we moeten keuzes maken bovendien zijn het een vrij moeilijke wandelingen waar ik door omstandigheden (wrakke gewrichten) wat moeite mee heb, zeker als er een forse klim inzit, klimmen is geen probleem, dalen wel. Maar ach er blijft voldoende fraais over!
Een reactie op Coober Pedy – Yulara – Kings Canyon Resort